بسیاری از نتایج نادرست در مورد تست های انعقادی ناشی از مراحل قبل آزمایش می باشد که بیشتر مربوط به مرحله نمونه گیری و آماده سازی نمونه است. در قسمت اول بیشتر مطالب در مورد این دو قسمت می باشد.

 

هنگامی که خون گرفته می شود تغییرات در ترکیبات انعقادی خون از آن لحظه آغاز می شود یکی از این تغییرات فعال شدن پلاکت ها می باشد.

جمع آوری نمونه:

ضد انعقاد مورد استفاده جهت انجام تست های انعقادی سدیم سیترات با غلظت 3.2% یا 3.8% می باشد.

غلظت 3.2% به علت برابری با اسمولالیته پلاسما و حفظ پایداری پلاسما ترجیح داده می شود.

ضد انعقاد مورد نظر با نسبت 1/9 (یک به نه) با خون مخلوط می شود که اگر نسبت خون کاهش یابد به علت افزایش نسبت ضد انعقاد مدت زمان تست به طور کاذب افزایش می یابد. در مورد نمونه هایی که میزان هماتوکریت آن ها بیشتر از 40 می باشد نسبت ضد انعقاد باید تصحیح گردد زیرا در موارد بالای هماتو کریت سبب افزایش نسبت ضدانعقاد به پلاسما می شود و زمان تست به صورت کاذب افزایش می یابد.

جهت تصحیح نسبت ضد انعقاد:

(1.85 x 10 -3)* (100-Hct)*V= C

Where:

C= volume of sodium citrate

V=volume of whole blood drawn

Hct= patient’s hematocrit

Example:

Patients Hct= 63%

V= 5 mL

(1.85 x 10 -3)* (100-63)*5= C

(1.85 x 10 -3)* (37)*5= 0.34 mL

               جدول نسبت ها 

ضد انعقاد سیترات سدیم از طریق شلات کردن کلسیم Ca از انعقاد نمونه جلوگیری می کند و این کار را با سرعت بیشتری نسبت به سایر ضد انعقاد ها انجام می دهد.

استفاده از ضد انعقاد اگزالات به علت عت ناپایدار بودن فاکتور های حساس V , VIII قابل قبول نیست همچنین دو ضد انعقاد هپارین و EDTA به علت تداخل در مرحله انتهایی انعقاد استفاده از آن ها قابل قبول نیست. تست aPTT به هپارین حساس می باشد.

نمونه گیری:

خون گیری باید از عروق سالم انجام گیرد. عروق اسیب دیده به علت آزاد سازی فاکتور بافتی سبب فعال سازی فرایند انعقاد می شود. 

محل خونگیری بعد از تمیز کردن نباید مجددا لمس شود.

سیستم خلاء: 

در هنگام نمونه گیری اگر از سیستم خلاء استفاده شود باید لوله اول یا دوم مربوط به تست های انعقادی باشد. در صورتی که لوله دوم لوله تست های انعقادی باشد لوله اولیه باید فاقد ضد انعقاد باشد.

شرایط نگهداری نمونه:

کلیه تست های انعقادی باید در حداقل زمان ممکن بعد از نمونه گیری انجام شود به این علت که فاکتور های V و VIII رو به نزول می گذارند.

نمونه های PT: نمونه سانتریفوژ شده در بسته یا غیر سانتریفیوژ شده در دمای 2-4 یا 18-24 درجه سلسیوس به مدت 24 ساعت قابل نگهداری است.

نمونه های aPTT: نمونه سانتریفوژ شده در بسته یا غیر سانتریفیوژ شده در دمای 2-4 یا 18-24 درجه سلسیوس به مدت 4 ساعت قابل نگهداری است.

تست های فیبرینوژن، ترومبین و فاکتور ها: نمونه سانتریفوژ شده در دمای 2-4 یا 18-24 درجه سلسیوس به مدت 4 ساعت قابل نگهداری است.

اگر تست ها در زمان معین انجام نگردد، پلاسمای نمونه باید:

در دمای 20- درجه به مدت 2 هفته و

در دمای 70- درجه به مدت 6 ماه قابل نگهداری می باشد.